НЕДИМ СЕЈДИНОВИЌ
Вучиќ не е Путин, ниту може да биде. Луѓето се плашат од Путин, а Вучиќ само ги тера да одат во тоалет. За да стане сериозен диктатор, човек мора да биде талентиран. И мора да има повалидна диплома од онаа добиена од Воислав Шешељ
На постизборната прес-конференција, каде што објави победа од 10:0 на локалните избори со својата позната инфантилно-садистичка насмевка, седеше сам на средина од масата, а лево и десно, подалеку од рефлекторите, му беа левата и десната рака – Ана Брнабиќ и Милош Вучевиќ. Да беа поблиску до него, ќе му ја намалеа големината, помисли Вучиќ, како и сценографот.
Но Вучиќ не е Путин, ниту може да биде. Луѓето се плашат од Путин, а Вучиќ само ги тера да одат во тоалет. Без разлика колку суровост испраќа, и без разлика колку се опкружува со ѓубре и криминалци кои се на слобода, и за милиот Госпд со оние кои се пуштени од затвор за да се занимаваат со „изборен инженеринг“. За да стане сериозен диктатор, човек мора да биде талентиран. И мора да има повалидна диплома од онаа добиена од Воислав Шешељ.
Сериозен диктатор не би се опкружувал со Вучевиќ и Брнабичка, ниту, на пример, би поставил дипломиран печенџолог за директор на најголемиот економски систем, ЕПС. Ниту пак шеф на неговата тајна служба би биле Вулин или Орлиќ, а главните бизнисмени Звонко Веселиновиќ и Милан Радоичиќ.
Ниту пак Србија е Русија, за среќа. Знаеме понекогаш да се лутиме на нашите сограѓани поради нивната политичка пасивност, да кажеме дека секој народ заслужува каква влада има, но она што го видовме на изборите, а што го гледаме пред една година или нешто слично – кажува нешто сосема друго. Србија не заслужуваше ваков вид влада, Вучиќ не е слика и лик на своите граѓани.
И покрај сите напори, и покрај целата сила, и покрај сите пари, и покрај медиумскиот мрак и најпримитивната пропаганда од почетокот на времето – режимот не успеа да ги потчини граѓаните и да ги заплаши, не успеа да го убие општеството иако ја уби државата. Сето она што го видовме во неделата, демонстрацијата на сурова моќ и насилство, произведува само контраефекти. Граѓаните знаат за јадец.
Секои избори се борба за слобода
„Величествената“ победа од 10:0 привлекува премногу внимание кон претстојниот пораз и заминување на напредњаците од политичката сцена. А кога ќе ги нема, ги нема засекогаш. Нема враќање назад. Бидејќи не само долгорочната неограничена моќ на најлошото е проклетство за државата, туку и за таков режим.
Тие мислеа, незнаејќи, дека ќе траат вечно, па затоа целосно се покажаа, односно го изразија целиот свој внатрешен дел. Чувствуваа дека повеќе не треба да кријат криминални активности, а нема други, така да се каже. Судските докази што чинат десетици илјади години затвор веќе циркулираат во јавноста. Вучиќ го знае тоа, луѓето околу него го знаат тоа: и за граѓаните и за нив – секои избори се борба за слобода.
Оттука и бруталното насилство на напредњачките орди, тепањето на политичките противници, обиколката на банда моторџии на изборни места… Но, како што некој рече, можеш да водиш војна со бајонети, но не можеш да владееш со нив, ако не си факир. Граѓаните ја имаат слободата на дофат на раката, но напредњаците им ја лизнуваат.
Најскапите локални избори досега
Како изгледа таа „величествена“ победа во пракса?
Еве ја: во Кула, прогресивците со своите партнери имаа повеќе од 30 советници до овие избори, а сега ќе имаат 19 (студентие имаат 18 – н.з.).. Во Севојно имаа 17, сега ќе имаат 10 или 11 (нње, реЗултатот е 9:9 иасто колку и студентската листа!). Во Аранѓеловац имаа дури 34, сега ќе имаат 21. Ова се резултатите од најскапите локални избори во историјата на повеќепартискиот систем во светот.
Нема сомнение дека напредњаците инвестирале десетици милиони евра во нив, наши пари, секако. Колку само чинеше митингот во Белградската арена, ставете некои работи што ги знаете на хартија. Да не зборуваме за фактот дека всушност собирот беше нелегален, дека беше нелегална официјална кампања.
Ако на ова додадеме дека падот на популарноста на напредњаците е многу поголем во големите градови, како што покажуваат истражувањата, јасно е зошто Вучиќ ќе биде многу внимателен околу тоа кога ќе ги распише вонредните парламентарни избори што ги објави. И што ќе прави со претседателските избори, на кои – за жал – не може да се кандидира. Дека нема да ги постави Вучевиќ или Ана Брнабиќ како претседателски кандидати? За повторно да биде кандидат, Уставот мора да се промени. Дали му е дозволено да го стори тоа? Дали ќе му биде дозволено да ги поништи изборите, што сигурно би го направил? Да видиме.
Диктатор во создавање
Сето кажано не е прашање на утеха, туку реална слика. Сепак, не треба да се опуштате – кога ќе го притиснете ѕверот во ќош, тоа може да биде ирационално опасно. Го привлекува вниманието. Лазар Диниќ дозна, за жал, не за прв пат, кого вчера оние со качулките му ја скршија јаболчницата и му го конгнираа малиот мозок. И други кои беа претепани во Бор, Кула, Књажевац дознаа за тоа…
Тоа го видовме по полициската рација во белградското седиште на Националното движење на Србија. Вучиќ ја води партијата како што неговите поранешни шефови некогаш водеа паравоени формации. Тој тешко знае поинаку. Како и во другите војни, така и овде паравоените ги ставија официјалните воени и полициски сили под контрола. Како и во војна, тие ќе ги изгубат сите битки.
Со пробивањето во НПС, Вучиќ се обидува да имитира диктатори од недемократски земји кои се чини дека имаат повеќепартиски избори. Во раната фаза, тие ги напаѓаа опозициските партии, а во втората, апсеа, исклучуваа или дури убиваа членови на опозицијата.
Но, како што рековме, Вучиќ не е Путин или кој било друг сериозен диктатор, без разлика колку се труди да биде.
Дефинитивно треба да бидете внимателни, но не треба премногу да се плашите од ноќните духови, особено ако знаете дека тие само чекаат момент да се убијат меѓусебно. Ако знае дека и самите се исплашени.
Нелегални кол-центри
Конечно, да коментираме за новинарскиот „упад“ во напредњачкиот кол-центар во Кладово. Видовме исплашени „коловки“, кои многу добро знаат дека работат нечесни и нелегални работи, кои избегаа и ги криеја лицата. Вучиќ зборуваше за секакви работи на вчерашниот КЗН. На пример, тој брбореше дека Кулата била полна со автомобили со загрепски регистрации во неделата, што е класична радикална лага. Тој исто така рече дека кол-центрите се легални и легитимни, па дури и пожелни во развиените демократски земји.
Сепак, тој не кажа дека во овие земји оние што работат во напредњачки кол-центри ќе бидат уапсени, заедно со организаторите. Зошто? Па, затоа што кол-центрите не смеат да бидат нелегални, нивните трошоци мора да се пријават кај надлежните државни институции, граѓаните не смеат да бидат заплашувани или уценувани од нив преку телефон, гласовите не смеат да се купуваат и чувствителните податоци добиени од јавни претпријатија и институции, како и од телекомуникациски оператори, не смеат да се злоупотребуваат.
(авторот е новинар во белградско Време)
