САША ИЛИЌ
Се надминале себеси со превртување дури и на матрицата на Пупин, која тој ја поставил со својата примерна биографија „Од пасиште до научник“. Напредњаците го вратиле српското општество назад, од знаење до пасиште, па дури и подалеку, до плантажи со марихуана.
Не знам точно од каде започнува бофлот. Претпоставувам дека со првата кажана лага или со мамење низ користење на туѓата домашна задача по математика. Или можеби подоцна со лажни медицински изговори. Но, тоа сигурно е поврзано со процутот на измамата, како и со производството управувано од незнајковците. Или оние кои до вчера лепеа плочки околу сквотот. Бофлот се произведува во ситуации каде што нема доволно знаење или време, или нема вистински суровини, како што беше случајот со „ембарго колачот“. Тоа беше шеќерната кралица на бофлот – специјалитет што општеството го усвои во време кога бофлот стана постојан поглед на светот. Во таков редослед, напредуваа погрешни политичари, идни прогресивци, кои прво крадеа од државата, а потоа купуваа имоти во Италија, создаваа етнички села и панаѓури за татковината, во кои го организираа државното одгледување марихуана. На ист начин, би требало да се каже дека оваа марихуана, одгледувана од напредњачка рака, е голем будала и дека не може да се спореди ниту со марихуаната одгледувана во Северна Македонија, а камоли со онаа од селото Лазарет, близу до Ѓирокастро – популарната „албанка“. Сега, зошто напредњаците не можат ниту да произведат солидна ганџа, е прашање кое има своја генеза во ненадејната транзиција од „компир кон хероин“, која ненамерно ја допре еден од аналитичарите на диктатурата на Бофлот.
Можеби вдишувањето преку сквот во минатиот живот влијаело на трајна состојба на амок во која ништо не може нормално да се направи. На ист начин, настрешницата на железничката станица во Нови Сад не можеше да се реконструира, но се покажа дека е со лош квалитет, трагично лоша, како одмазда за целосната посветеност на производството на бофли, односно епската кражба во градежништвото на Србија. Во исто време, режимот се фали со своите неградежни, полуградежни локации, тунели без дозвола за употреба, разни полуготови производи, гаражи што ги тонат соседните згради, инаку заштитени културни споменици, денес оставени на милост и немилост на грнчарите и носачите на чадори од еврејските гробишта во Сараево.
Напредњаците се богохулни и како нови маченици, за да може СПЦ да ги краси во деновите на општа криза. Имено, отец Сергиј, тој слаткоговорен портпарол на Бофлската светост, не се појави без причина. Тој дојде да го извести измореното стадо дека сè уште има такви што распнуваат за искупување на сите криминални гревови. За сите подведувања на Палма, за сите Гашиќови ганџи, за сите Техномани и Техномедиа, за сите куфери на Ивица, за секоја срушена станбена зграда, за целото оружје што го шверцувале. За сите лаги кажани на Информер, со кои ја убедуваат јавноста дека црното е бело, а дека конфискуваната марихуана е всушност контингент од кисели краставички.
И сите министри во Владата, заедно со Ѓуро Мацут, претставуваат галерија од бофлски ликови, портрети со маски, како во познатата сцена од филмот „Очи широко затворени“. За време на тој нејасен ритуал на уништување невини животи, многу од актерите веруваа дека законот и правдата повеќе не постојат. Меѓу нив е и министерот Селаковиќ, кој од моментот кога беше обвинет за злоупотреба на службената должност при отстранувањето на заштитата од Генералштабот, почна да се однесува како партиски капетан објавувајќи тотална војна против културата. А особено против филмот. Затоа билбордите на српско-хрватската копродукција „Свадбата“ се покриени со графити „усташи“ низ целиот Белград.
Споменатиот Селаковиќ организирал научен собир на бофл во преименуваната Југословенска кинотека, која денес се нарекува Државен архив на слики на Република Србија или нешто слично, во секој случај неписмено плеонастички, каде што ја презентирал својата визија за минатото, сегашноста и иднината. Во таа прилика, тој изјавил дека темнината владеела до 2012 година, дека музеите и библиотеките не работеле, дека српската литература и кирилицата биле прогонувани и дека српските книжевни слабаци се карале за разни весници, од „Вечерње новости“ и „Политика“, па сè до „Нов стандард“. Денес, сите тие се признати уметници кои создаваат бофл уметност каква што светот никогаш не видел. Проблемот е што ситуацијата со ганџата се одразува во сите сфери на животот, па затоа српската бофл уметност од ерата на Коњух, како што би можел да се нарече периодот од поновата српска историја, останува далеку под регионалното и европското производство.
Затоа обвинетиот министер Селаковиќ, во обид да се докаже пред својот шеф, најави отворање на цела низа музеи – од кирилицата и фреските до изработката на стакло. Всушност, тој треба покреативно да ги искористи своите соработници од прв ред, национални пензионери и волци, за заеднички да дизајнираат Музеј на политички хорор, во кој ќе бидат зачувани извонредните моменти од нивното владеење. Експонати од постојаната изложба: реплика на фреската од црквата „Свети Јован“ од Багдала, дрвен клекнувач од Чипуљиќ, тест за дрога на кумот на претседателот, комбинезонот на Вулин од Јованица. Видео дела: 1) Аплауз на посветените индустриски работници од Лучани; 2) Поглед на убиството во Белград на вода; 3) Само таа настрешница не ја реновиравме. За посетители со појак стомак: кучиња во формалин – животни на кои ФСБ експериментирала со звучно оружје. На излезот од музејот, по должината на ходникoт: позлатени литературни дела од Месар Матијевиќ, како и изложба на награди од Селимир Радуловиќ и Иван Негришорац. Во продавницата: цвекло на Шешељ во тегли од 100 грама, вештачката вилица на Атлагиќ во гипс – држач за мобилен телефон, капата MAGA на Додик, маички со ликот на помалите браќа на највисоките претставници на владата, календар со лицата на Академијата за млади таленти во дизајн на FUTRO. 3D разгледница со сцената на протерувањето на патријархот Вукашин Милиќевиќ и Благој Пантелиќ од СПЦ Рајот. Кога разгледницата ќе се зароти малку повеќе, станува подлабока слика, на која се прикажани д-р Ѓурковиќ, д-р Вулетиќ, д-р Ковиќ и д-р Крле, сите во мантии, како аплаудираат за протерувањето на еретиците.
Во редот на бофлската култура, само смртните случаи се реални. Оние кои станале жртви на официјалната напредњачка идеологија, т.е. буфоните, никогаш нема да се вратат. Тие биле казнети затоа што едноставно постоеле, живееле и работеле во средина доминирана од бофл. Тие живееле во време и општество кое ги извртувало сите правила и сите вредности. Бофлските првосвештеници понижувале сè што вредело, секој што се обидувал да постигне некаков квалитет, секој успех мерлив со универзални вредности. Тие го обезвреднувале секој напор за достигнување знаење и вештини, а со тоа и за славење на животот. На крајот, се надминале себеси со превртување дури и на матрицата на Пупин, која тој ја поставил со својата примерна биографија „Од пасиште до научник“. Напредњаците го вратиле српското општество назад, од знаење до пасиште, па дури и подалеку, до плантажи со марихуана.
