Говорите на Трамп станаа огледало на идеологијата што ја исповедаат Милер и оние околу него. А во последниве денови, сопствените изјави на Милер се чини дека се огледало на надворешната политика на администрацијата на Трамп
АЛЕКСАНДАР ДЕТЕВ
„Живееме во свет кој е управуван од сила. Ова се железни закони од почетокот на времето.“ Ова се зборовите на еден од најважните советници на Доналд Трамп. Кој е Стивен Милер и дали ја диктира доктрината на Трамп?
Тој имал само 31 година кога почнал да пишува говори за Доналд Трамп за време на неговата кандидатура за претседател на Соединетите Американски Држави. Денес, Стивен Милер е еден од клучните советници на американскиот претседател.
Иако до неодамна се веруваше дека Милер сериозно влијаел врз антиимиграциските политики на Белата куќа, неговите најнови изјави сугерираат дека одлуките за надворешна политика на Вашингтон исто така целосно се преклопуваат со неговите ставови. Ставови кои се показател за целата идеологија на новата администрација во Вашингтон.
Додека сè уште бил студент на Универзитетот Дјук во Калифорнија, Милер не ги криел своите крајно десничарски ставови, ниту пак дека не го сака мултикултурализмот. Откако станал дел од првата администрација на Трамп, неговата преписка протече на интернет, од што станало јасно дека тој доброволно споделувал и препраќал статии од публикации што промовирале бела супремација и други ксенофобични ставови. Според извори на „Венити фер“, кога првата администрација на Трамп почнала да ги одвојува семејствата на границата со Мексико, вклучувајќи ги и родителите од нивните деца, Милер „сакал да ги гледа овие слики“. Овие откритија на американското издание потсетуваат на друго верување на крајно десничарите, од кои некои се поврзани со движењето MAGA и Доналд Трамп – дека емпатијата е големиот проблем на денешниот свет.
На почетокот на 2025 година, Илон Маск му рече на Џо Роган дека „емпатијата е фундаментална слабост на западната цивилизација“. А во нејзината книга „Токсична емпатија: Како прогресивците ја експлоатираат христијанската добротворност“, десничарската коментаторка Али Бет Стаки тврди дека демократите ја експлоатираат емпатијата така што таа станува емпатија за жените, но не и за фетусот кога станува збор за абортус, или за мигрантите, но не и за локалното население кога станува збор за прифаќање странци. На овој начин, доктрината на Трамп ја доведува во прашање заштитата на човековите права, кои се перцепираат како непроменлив дел од демократскиот свет. Американскиот претседател не се двоумеше да ги нападне луѓето врз основа на нивното потекло, пол, политички убедувања, религија или сексуална ориентација. И да ги спротивстави правата на едни наспроти правата на другите.
Говорите на Трамп станаа огледало на идеологијата што ја исповедаат Милер и оние околу него. А во последниве денови, сопствените изјави на Милер се чини дека се огледало на надворешната политика на администрацијата на Трамп. Во нив, и меѓународното право и сојузите и неповредливоста на човековите права се релативни. Единствените основи што ја диктираат надворешната политика на САД се две – интересот и позицијата на силните. „Живееме во свет каде што можете да зборувате колку што сакате за меѓународна учтивост и за сè друго, но живееме во свет, во реалниот свет (…), кој е управуван од сила, кој е управуван од моќ, кој е управуван од авторитет“, рече Милер во интервју за Си-Ен-Ен по интервенцијата на САД во Венецуела.”
„Ова се железните закони на светот од почетокот на времето“, додаде тој. Следејќи ја оваа максима, агресијата очигледно не е насочена само кон идеолошки противници како Венецуела – може да биде насочена и кон сојузници на НАТО како Гренланд, сè додека САД имаат интерес во тоа.
Во јавните изјави на Трамп, човековите права дури и не се користат како изговор за интервенцијата во Каракас. Напротив: стариот режим ќе остане на власт таму ако ги исполни очекувањата на Вашингтон, а главниот збор што излегува од устата на американскиот претседател е еден – нафта.
Затоа што реалниот свет е управуван со сила, како што вели Милер. А солидарноста со угнетениот народ на Венецуела дури и не е на маса, бидејќи емпатијата, како што веќе стана јасно, е проблем сама по себе.
Трамп е бизнисмен и затоа некои од неговите потези во надворешната политика ги збунија набљудувачите – на пример, воведувањето високи царини и отфрлањето на долгогодишните традиционални сојузници на Соединетите Американски Држави. Според историчарот Брет Девере, потезите на Трамп, кои изгледаат нелогични од гледна точка на реалната политика, мора да се објаснат на друг начин – идеолошки.
Идеологијата на Трамп и неговата придружба е персоналистичка, авторитарна и постлиберална, пишува тој во статија за „Foreign Affairs“. Во исто време, таа е непријателски настроена кон глобализацијата. Желбата за автономија е клучна за повеќето авторитарни системи, нагласува тој, дури и кога е економски неоправдана. Хитлер, исто така, водеше таква политика, иако економски создаде сериозни проблеми за нацистичка Германија. Советскиот Сојуз, исто така, се обиде да води автономна економска политика во 1920-тите и 1930-тите. Ваквите напори можат да послужат за домашни цели, бидејќи, поавтономните економии имаат тенденција да бидат посиромашни и помалку продуктивни – и построго контролирани од нивните авторитарни лидери.
Така, непочитувањето на меѓународните правила и актите на агресија против друга земја без консултација со сојузниците се вклопуваат во идеологијата на Трамп. Впрочем, знаеме дека нему не му се допаѓа меѓународната заедница и нејзините правила какви што се. Не е случајно што сега ги извлече Соединетите Држави од уште 66 меѓународни организации. И повеќето луѓе со кои Трамп се опкружуваше, вклучувајќи го и Стивен Милер, целосно ги делат неговите ставови.
