Српскиот претседател Александар Вучиќ се јави на телевизија токму кога играше Новак Ѓоковиќ. За разлика од Ѓоковиќ, Вучиќ немаше дуел четиринаесет години. Се појавува само кога прашањата се поставуваат лабаво и победниците со форхенд се загарантирани
НЕБОЈША РУЈЕВИЌ
Претседателот на Србија, Александар Вучиќ, го повика Пинк токму во времето на финалето на Австралија Опен, кое е свето во секоја чесна српска куќа речиси две децении.
И сè во тоа телевизиско утро помина како што се очекуваше. Додека сè уште можевме да се надеваме на изненадување во Мелбурн, изненадувањата се невозможни во студиото на Пинк. Во спортот топката е тркалезна, во пропагандата сè е испланирано.
За почеток, каде и кога се појавува Вучиќ. Не мора да си еден од злите јазици за да ја забележиш намерата на режимот да го скрие Ѓоковиќ некаде. Да го смали.
На порталите на режимските медиуми, првата вест беше, секако, „адресата“ на Вучиќ, иако таква „ексклузива“ се гледа почесто од еднаш дневно. Толку Вучиќ им скокна луѓето од ТикТок во петокот!
Некаде, кога Вучиќ зборуваше за тоа како наводно навива за Ѓоковиќ од се срце, вториот остана без зборови во Мелбурн. Првиот сервис веќе не беше смртоносен, младиот Карлос Алкараз можеше да оди подалеку на теренот и да го игра својот најдобар тенис.
За разлика од Ѓоковиќ, Вучиќ немаше дуел речиси четиринаесет години. Некогаш, од опозицијата, не беше лош во телевизиските конфронтации. Денес, се појавува само таму каде што прашањата се сервираат лабаво и победниците со форхенд се загарантирани.
И оваа година е тешка во светот, но ние ја зачувуваме стабилноста, а блокадите ја уништуваат Србија, летуваат во Занзибар, немаат план и програма и така натаму. Тој додаде дека „навиваат за смртта и несреќата на луѓето, бидејќи несреќата им носи стол што не го заслужуваат“.
„Тие не излегоа на протестите за да поддржат некоја програма, туку да ја поддржат идејата дека јас сум убиец, дека ги прогонуваат и, често, ги убиваат моите деца“, рече Вучиќ.
Се подразбира дека Вучиќ повторно е жртва. Во текот на сите овие години, а особено откако Ѓоковиќ ги поддржа студентите, Вучиќ успеа да го запре повраќањето на таблоидите по Ѓоковиќ, каде што го нарекуваа „усташ“ и слични имиња, со еден телефонски повик. Но, секако, тој не застана.
Кога човек ги држи конците на повеќето медиуми, а јавното мислење сè уште му бега, тој се обидува да се врати на познато тло, да игра на долгиот дел, она што го знае со мал ризик. Сето ова се виде во новиот „разговор“ на Вучиќ – ќе има патишта, ќе има железници, ќе има пари, иако е тешко, но тој сонува за одлична иднина.
На тврдата површина на Мелбурн, Ѓоковиќ не беше во можност да се врати на она што најдобро го знае и што го направи толку мајсторски во првиот сет. Во секој случај е многу потешко во фер игра отколку во наместено интервју. На крајот, тој го спушти рекетот пред момче кое во моментов е подобар тенисер.
Кој ќе се пензионира порано?
Крајот на кариерата на Ѓоковиќ е близу, сите го знаат тоа. Кога и да се пензионира, ќе си замине како најдобар тенисер на сите времиња.
Вучиќ, од друга страна, им се закани на публиката во неделниот специјал дека нема планови да се пензионира или да се повлече од власта. Тој рече дека им наредил на министрите да му презентираат план за развој на Србија до 2035 година. Тогаш Вучиќ ќе биде на возраст за пензија, иако никогаш немал вистинска работа во животот.
Кога загуби, Ѓоковиќ го прегрна Алкараз речиси татковски. Најголемите можат да изгубат. Малите души не можат ни да замислат пораз. Кога народот не ги сака, го игнорира народот.
Кладилниците го предвидоа Алкараз како победник во Австралија, немаше грешка. Би било интересно да се види, ако некој кладилничар се осмели, какви се шансите Вучиќ да се повлече од политиката, а Ѓоковиќ од спортот.
Шансите можеби не се лоши. На крајот на краиштата, што зборува подобро за еден вид паника од фреквенцијата на заскочување на луѓе од телевизорот. Дури и кога игра големиот Ѓоковиќ.
