Али Акбар има 73 години и бил најпознатиот уличен продавач на весници во Париз, а секако и раритет во светски рамки што таа професија му даде чест да добие Национален орден за заслуги
Али Акбар, 73-годишен човек по потекло од Пакистан, доби едно од најпрестижните одликувања во Франција. За Албар се верува дека е последниот француски продавач на весници.
На церемонија во Елисејската палата, претседателот на Франција, Емануел Макрон, го опиша Акбар како „најфранцузинот од Французите“, прогласувајќи го за витез од Националниот ред за заслуги во знак на признание за неговата истакната служба за Франција.
„Вие сте акцентот на шестиот арондисман, гласот на францускиот печат во недела наутро. И секој втор ден од неделата, впрочем“, рече Макрон. „Топол глас кој, секој ден повеќе од 50 години, одекнува низ терасите на Сен Жермен, пробивајќи си пат меѓу ресторанските маси“.
Во разговор за Ројтерс во август, Акбар го истакна задоволството што го добива од секојдневното шетање низ Париз. „Тоа е љубов“, рече Акбар додека ги крстосуваше калдрмисаните улици на Сен Жермен де Пре. „Да беше за пари, можев да правам нешто друго. Но, одлично се забавувам со овие луѓе.“
Роден во Равалпинди, Пакистан, Акбар рече дека случајно наишол на својата професија откако пристигнал во Париз во 1973 година. Кога проблемите со визата го попречиле неговиот прв обид да изгради живот во Европа, тој бил решен да најде работа што ќе му овозможи да ги издржува своите родители и седум браќа и сестри дома.
Преку ден продавал весници на француските моќници, како што е поранешниот претседател Франсоа Митеран, и на студентите од „Саенс По“ кои подоцна ќе им се придружат, како што се Макрон и поранешниот премиер Едуар Филип. Ноќе, во своите рани години, спиел под мостови и во бедни соби додека се обидувал да испрати што е можно повеќе пари во Пакистан.
Како што минувале децениите, Акбар станал познато лице во рестораните и баровите на левиот брег. „Али е институција“, рече Мари-Лор Кариер, адвокатка. „Ако Али не постоеше, Сен Жермен де Пре немаше да биде Сен Жермен де Пре“.
Полека и сигурно, тој изгради живот во Париз, се ожени и одгледуваше пет деца, дури и кога новинската индустрија почна да овенува. Иако некогаш беше лесно да се продадат дури 200 весници дневно, тие денови се далечно сеќавање, рече Акбар. „Продавам околу 20 примероци од ‘Ле Монд’ за осум часа“, рече тој. „Сè е дигитално. Луѓето едноставно не купуваат весници.“
Сепак, тој упорно инсистираше. „Имам одреден начин на продажба на весници. Се обидувам да се шегувам, за луѓето да се смеат. Се обидувам да бидам позитивен и создавам атмосфера… Се обидувам да влезам во срцата на луѓето, а не во нивните џебови“, рече тој.
Кога стигна веста за Редот на заслуги, се чувствуваше како еден вид почит кон начинот на живот кој брзо исчезнува, особено во област која некогаш ја посетуваа филозофи како Жан-Пол Сартр и Симон де Бовоар. „Луѓето порано пазаруваа во мали продавници. Беше село, имаше мали пазари насекаде, месарници и продавници за риба. Сите беа локални, сите се познаваа“, рече Акбар. „Денес е поинаку. Секој ден има ново лице“.
