Кон изведбата на МУ NAIM IS GORAN STEFANOVSKI во режија на Бранислав Миќуновиќ на сцената на Драмски театар во Скопје
ЛИЛЈАНА МАЗОВА
Горан Стефановски (1952-2018 година) е, најверојатно, најплодниот, најизведуван и најнаградуван автор на сцените во Македонија, ценет и поставуван на европските и на светските сцени. Негова драма одново е на репартоарот на Драмски театар во Скопје, театар/сцена на која (или од која) во 1974 година „тргна“ Горан. Тогаш беше поставен неговиот драмски првенец ЈАНЕ ЗАДРОГАЗ (режија Слободан Унковски) и постигна огромен успех дома и во тогашна Југославија, на гостувања и постановки по светот. На сцената на Драмски драмите на Горан се поставени петнаесет (15) пати.
Сега на сцената на Драмски се игра MY NAIM IS GORAN STEFANOVSKI (МОЕТО ИМЕ Е ГОРАН СТЕФАНОВСКИ) во режија на гостинот и докажан режисер Бранислав Миќуновиќ, а негов асистент е Кристијан Атанасов. Автор на адаптацијата е Бранислав Илиќ, сценографијата апсолутно во функција на идејата на режисерот Миќуновиќ е на Александар Дениќ, костимографијата е на Розе Трајческа Ристовска која е автентиична и во склад на времето, автор на одличната музиката е Влатко Стефановски а негов соработник е Давор Јордановски.
Ликовите во претставата ги игра добро одбраната актерска екипа. Според редоследот во програмското ливче ликовите ги играат: Мето Јовановски, Стефан Вујисиќ, Биљана Драгиќевиќ Пројковска, Јелена Жугиќ, Игор Ангелов, Драган Спасов Дац, Софија Куновска, Соња Станболџиоска, Златко Митрески, Дамјан Цветановски, Ана Димитрова и Саша Димитриевска.
Претставата, поради нандемиските протоколи, маше три премиери – на 31 март и на 1 и 2 април.
Сосем јасно е дека, според концептот, изведбата и квалитетот, претставта ќе се игра долго и на матичната сцена и вон неа – на гостувања и фестивали.
MY NAIM IS GORAN STEFANOVSKI е емотивна, како впрочем и драмското писмо на Горан Стефановски во кое препознатлив е фактот дека тој е одличен познавач на менталниот склоп на Македонецот. Како и во другите драми секој збор Горан го поставува на точно место.
Во текстот и во изведбата се трага по (евентуалната) вистината за минатото и за сегашноста. Се следат пораките од/во драмата кои се чисти и јасни и во сценската изведба И се сосем прецизни.
Како што се и црсти/јасни идеите на режисерот Миќуновиќ кој точно знаел што сака да постиге со текстот, со работата со актерите и со другите соработници. Таа нивна соработка е јасна/видлива и за гледачот.
Токму ова заедништво е една од клучните насоки/идеи кои се префрлаат и на гледачот. И по завршувањето на претставата уште долго владеат со емоцците на гледачот. Сигурно и со/кај актерите кои ги играат ликовите со, уште еднаш, точност која преки/низ пеодинецот се префрлаат на сите на сцената и потоа и на гледачот.
Затоа треба да ја види секој љубител/почитувач на добриот театарот кој мисли а истото го бара и од гледачот. Секој кој сака да слуша убаво напишан и изговорен збор, посветена, сигурна и убедлива актерска игра, јасен режисерски концепт. Едноставно комплетен театар кој „заробува“ и трае. И претстава на која гледачот може да се навраќа пак и пак.
Да согледува/открива нејзини нови слоеви и нови вредности. И да остане, по нејзиното завршување уште долго со текстот, режијата, одличната игра на актерите во ликовите од драмата, нивните мината, сегашноста и иднината. Во и со расмислата: како преку минатото и сеганоста да се бара смислата на животот во иднината.
