Индициите дека Јанушев има неопријавена фирма во Бугарија го отвора прашањето за ефикасноста на системот за пријавен имот на функционери
Државната комисија за спречување на корупцијата го проширува предметот за генералниот секретар на Владата, Игор Јанушев, поради наводи за непријавена поврзаност со компанија во Бугарија. Случајот повторно го отвора прашањето колку е ефикасен македонскиот систем за проверка на имотната состојба и деловните интереси на функционери кога тие се лоцирани надвор од државата.
Предметот за Јанушев не е нов. ДКСК веќе ја проверува неговата имотна состојба во постапка отворена во 2024 година, во која, според објавените информации, се разгледува и стан од 165 квадратни метри во Скопје, со вредност од околу 325.000 евра. Новите наводи за компанијата „Флугбан транс“ од Ќустендил, Бугарија, сега треба да бидат приклучени кон истиот предмет.
Суштинското прашање не е дали еден функционер смее да има деловен интерес во странство, туку дали тој интерес е уредно пријавен, дали создава судир на интереси и дали јавноста има целосен увид во имотната состојба на носителите на јавни функции. Доколку се утврди дека постоел удел или деловна поврзаност што не била пријавена во анкетниот лист, тоа би претставувало сериозен удар врз довербата во институциите.
Случајот веднаш доби силна политичка димензија. СДСМ ја обвини ВМРО-ДПМНЕ за лицемерие, тврдејќи дека власта јавно гради антибугарски наратив, додека нејзини високи функционери имаат деловни врски во Бугарија. ВМРО-ДПМНЕ, пак, ги отфрла обвинувањата како дезинформации и возврати со контраобвинувања кон СДСМ. Така, прашањето за транспарентноста ризикува да се претвори во уште една меѓупартиска пресметка, наместо во институционално расчистување на фактите.
Најголемиот предизвик за ДКСК е проверката на податоци во странство. Комисијата има надлежност да ја следи имотната состојба и интересите на функционерите, но за проверка на сопственички структури во странски регистри се потребни дополнителни механизми, меѓународна соработка или други канали за прибирање документи.
Затоа овој случај е тест и за ДКСК, но и за целокупниот антикорупциски систем. Јавноста заслужува прецизни одговори, не партиски пароли. Постапката мора да заврши со јасно утврдени факти: дали станува збор за административен пропуст, неосновани политички обвинувања или свесно прикривање на деловен интерес..
