Сеќавања на Чарли Вотс, легендарниот тапанар на „Ролинг Стоунс“
Чарли е добар вечерва“, вели Мик Џегер пред Ролинг Стоунс да почнат да ја свират „Honky Tonk Women“. Концертот е од 1969 година, албумот е „Get Yer Ya-Ya’s Out!“, а на корицата, Чарли Вотс, нивниот тапанар, ексцентричен со чувство за хумор, скока покрај магаре натоварено со гитари и тапани. Освен таа ноќ, Чарли беше добар – понекогаш најдобар на светот – во текот на речиси шесте децении што ги помина со групата. Почина на 24 август 2021 година, на осумдесетгодишна возраст, тивко, опкружен со своето семејство.
Кога почина, беше очигледно, не за прв пат, туку повеќе од кога било досега, колку беше сакан. Не е претерување да се каже дека светот – не само музички – го оплакуваше со денови. Што се однесува до Стоунс, тие беа во шок и некое време никој немаше сила да каже ни збор. Веднаш се појавија топли објави на социјалните профили на Мик Џегер, Кит Ричардс и Рони Вуд, но се подразбира дека не се напишани и објавени од нив. Во чест на Чарли, од есента 2021 година, преостанатите петнаесет концерти од турнејата „Без филтер“ започнаа со тапански ритам и негови фотографии на големите екрани. На сцената беше заменет од Стив Џордан, пријател на Кит Ричардс и тапанар на соло албумите на Ричардс. Последната студиска сесија на Чарли со Стоунс може да се слушне на албумот „Foreign Tongues“, објавен во јули оваа година.
Чарли е роден во Ислингтон, предградие на Лондон, како Чарлс Роберт Вотс. На четиринаесетгодишна возраст, го добил својот прв сет тапани од своите родители и почнал да вежба со џез плочи. Во февруари 1962 година, ја прифатил поканата на Алексис Корнер да се приклучи на неговата група „Блуз Инкорпорејтед“, но не останал таму ниту една година. Во својот типичен, бескрајно скромен стил, подоцна објаснил дека „едноставно не бил доволно добар“. Останал ненаметлив, донекаде срамежлив, до крајот на својот живот. Кога еден новинар го прашал како ги избегнува стапиците на статусот на рок-ѕвезда, тој рекол: „Лесно. Јас не сум рок-ѕвезда“.
Во јануари 1963 година, по неколку разговори со Џегер, Ричардс и Брајан Џонс, гитарист и основач на Ролинг Стоунс, се согласил да им се придружи.
„Ме прашаа дали ќе свирам ритам и блуз“, се присетил тој. „Дури и не знаев што е тоа. Мислев дека е нешто како Чарли Паркер, само побавно“.
Благодарение на „Стоунси“, тој се заљуби во ритам и блуз, па дури и во рокенрол. Дотогаш го мразеше Елвис. Сакаше да им помогне на „Ролинг Стоунс“, убеден дека тоа нема да му пречи во редовна работа (беше графички дизајнер во рекламна агенција). И навистина не беше важно, бидејќи наскоро ја изгуби таа работа.
Тој за прв пат се качи на сцената со Стоунси на 14 јануари 1963 година, во клубот Фламинго во лондонскиот Сохо. Од почетокот на неговата кариера, неговиот стил беше минималистички, а само врвни мајстори можат да бидат минималистички и да кажат многу. Таков беше Мајлс Дејвис во џезот, таков беше Хемингвеј во литературата. Чарли, како што пишува Мајк Едисон, автор на одличната книга „Симпатија за тапанарот“, беше „изворот на супермоќта“ во Стоунси. Впрочем, пишува Едисон, никој не свири со текстови или гитарски сола. Луѓето танцуваат во ритамот и за ритамот.
Чарли придонесе за групата и на други начини. За обвивката на албумот „Помеѓу копчињата“ нацрта краток и шармантен стрип, а од средината на седумдесеттите години, заедно со Џегер, учествуваше во дизајнирањето на сцените за нивните турнеи. Неговиот неоспорен авторитет беше потврден во раните деведесетти, кога басистот Бил Вајман го напушти бендот. Чарли беше тој што го избра Дарил Џонс, кој работеше со луѓе од Мајлс Дејвис до Мадона („и назад“, како што забележа Џегер кога Џонс почна да свири со Стоунс), како негова замена. години, тивко, опкружен со семејството.
Кога почина, беше очигледно, не за прв пат, туку повеќе од кога било досега, колку беше сакан. Не е претерување да се каже дека светот – не само музички – го оплакуваше со денови. Што се однесува до Стоунс, тие беа во шок и некое време никој немаше сила да каже ни збор. Веднаш се појавија топли објави на социјалните профили на Мик Џегер, Кит Ричардс и Рони Вуд, но се подразбира дека не беа напишани и објавени од нив. Во чест на Чарли, од есента 2021 година, преостанатите петнаесет концерти од турнејата „Без филтер“ започнаа со тапански удар и негови фотографии на големите екрани. На сцената беше заменет од Стив Џордан, пријател на Кит Ричардс и тапанар на соло албумите на Ричардс. Последната студиска сесија на Чарли со Стоунс може да се слушне на албумот „Foreign Tongues“, издаден во јули оваа година.
Во 1964 година, Чарли се оженил со Ширли Ан Шеферд („најдолгиот брак во рокенролот“). Ширли починала помалку од година и пол по него, очигледно раскината од болка. Тие секогаш биле верни еден на друг. На почетокот на седумдесеттите години, кога „Стоунс“ ја посетиле познатата вила на Хју Хефнер, основачот и сопственикот на списанието „Плејбој“, Чарли, наместо со убавиците на Хефнер, времето го поминувал во собата за флипер или разговарајќи со Ширли по телефон. Тие најчесто живееле на две фарми, во Англија и Франција. Повеќе во Англија, во Девон, во куќа од шеснаесеттиот век, низ која сите нивни миленици слободно шетале. Некој еднаш изброил дваесет и девет кучиња таму. Планирале да купат околу дваесет коњи, а на крајот останале близу триста. Како им се случило тоа?
„Не сум добар во математика“, рекла Ширли.
Во текот на првата половина на осумдесеттите години, Чарли станал алкохоличар. Уште полошо, и покрај добронамерните предупредувања од остатокот од групата, особено експертот Ричардс, тој паднал во хероин. По две години употреба на хероин, тој, според сопственото признание, бил уништен – и како личност и физички. Се онесвестувал во студиото, дома, на скалите, ја скршил ногата. Неговата ќерка му рекла дека изгледа „како Дракула“. Но, тој покажал железна волја: преку ноќ се откажал од дрогата и алкохолот.
„Сакав да го спасам мојот брак и моето семејство“, рече тој. „И се срамев од себе што бев непрофесионален.“
Се чувствуваше добро на сцената, но турнеите го мачеа бидејќи тешко одлучуваше да ја напушти куќата. Уште од 1969 година, тој се откажуваше по секоја турнеја – а потоа се предомислуваше.
„Најмногу од сè, би сакал да свирам само дома“, рече тој. „Но, со тапани е неподносливо здодевно за свирачот и неподносливо гласно за оние што мора да слушаат.“
Се сметаше за еден од најдобро облечените мажи во Британија. Се случуваше дури и дома, дури и кога беше сам, да носи комплетно одело, комплетно со елек и вратоврска. Собираше автомобили – особено ги сакаше старите модели – но никогаш не возел ниту имал дозвола. Беше колекционер на оружје и униформи од Американската граѓанска војна и ги чуваше сите изложени дома, како во музеј. Тој ги купил комплетите на најпознатите џез тапанари, часовниците на Бени Гудман, имал околу двесте одела…
„Неговата куќа е музеј надвор од контрола“, рекол Мик Џегер во книгата „Чарли е добар вечерва“ од новинарот Пол Секстон.
Во средината на деведесеттите години се шпекулираше дека Вотс ќе ги напушти Ролинг Стоунс, а во 2004 година, откако му беше дијагностициран рак на грлото, мислевме дека ќе го напушти и овој свет. Потоа, сепак, тој остана жив и во бендот. Продолжи да оди на турнеи и во секоја хотелска соба, пред да се распакува, френетично го црташе креветот во кој ќе спие. Кога еден новинар го праша зошто го прави тоа, тој филозофски и со барокна зборлест одговори: „Морам“.
Не морал ништо да прави од пред пет години. Го испративме, исто како што – да се соочиме со тоа – ќе ги испратиме Мик Џегер и Рони Вуд.
Потоа, Кит Ричардс ќе нè испрати сите нас.
