ЉУБМИР Д.ФРЧКОСКИ
Ме стонира, драги мои, изјавата на обвинетото квир лице, во нарцистичка поза и во некакво распрснато задоволство од сопственото исклучување во позицијата на обвинет и веројатно виновен и веројатно иден осуденик – ДАЛИ МОЖЕ ЧОВЕК ДА БИДЕ ОСТАВЕН БЕЗ ГАРДЕРОБА?
Јaк став наспроти сè! Скоро па да создава ново „меко право“ наспроти машината која го меле, која веројатно ќе го здроби и промени целиот негов живот со робија долга, наспроти процедурите и товарот и суровоста на правото во судските постапки кои се мачна, сива левијатанска ламја која кога те товари, те гмечи – една сосема откачена, една авто-поетска изјава која е поставена во друг хоризонт на време и вредности, во камп-естетика на посмодерната игра со тривијалноста и жовијалноста – имено, како без гардероба по ѓаволите, па макар и на бесилка да ме носите ?
Кога во „Де Профундис“ Оскар Вајлд се сеќава, потполно надвор од стварноста на истата машина која го згмечи, на кадифеното палто кое му го облакувал-соблекувал на младиот Бoузи, тоа е таа иста одлепеност од стварноста која се одбива да се признае макар убила. Овде во нашава бара кој му го става и симиња палтенцето не е најважно, можеби осудениот до него, сетики контекстот на засновување автопоетичен паралелен свет ме стонира велам!
Има еден цитат од Џон Фаулс кој вели: „Што и да доаѓа ни припаѓа нам“. Тоа во случајов е одбивање на реалноста и посегање по она што доаѓа на начин што се конструира желбата „тоа ми припаѓа, како е можно без него да ме оставите“? Кој сте Вие тука? Што му правите на моето тело? Тоа што ми припаѓа не можете да го земете ? Како е возможно да ме оставите без него?
Тоа е таа страотна итност на она сега, на нашето неотуѓиво право на живот каков сакаме и посег по среќата (со зборовите на М. Л Кинг Џуниор). Тоа пресега преку криминалот кој веројатно е сторен, преку парите кои не се негови со кои е поткрепена желбата – но таа блешти и засенува!
Добро добро, на сите нам ни се јасни реалноста на владеењето на правото, што и да значи тоа во наш контекст, на пресудата и казната која ќе следи и тоа некако ‚„ќе победи“ и во овој случај. Но можната сепарација (Лакан) на субјектот од Големиот друг, од идентитетот кој му е подарен дури низ криминален чин, застанат во анксиозност пред портата на правото (Кафка) да не се согласи со сè наоколу, да ги убие своите херои … да го „убие“ авторитетот за да го засака повторно него и неговите падови и, најважно од сè, да не се откаже од својата желба (Лакан повторно) .
