БРАНКО ТРИЧКОВСКИ
Сега гледаме дека бездната на историјата е доволно голема за целиот свет. Чувствуваме дека една цивилизација има иста кршливост како и еден живот…
Ние, цивилизациите, ние сега знаеме дека сме смртни; слушавме дека се говори за целосно исчезнати светови, за царства стрмоглавени со сите луѓе и нивните орудија; спуштени во неистражените длабочини на вековите, со своите богови и своите закони, со своите академии и со своите речници, со своите класици, со своите романтичари, со своите симболисти, со своите критичари и со критичарите на своите критичари….
Сега гледаме дека бездната на историјата е доволно голема за целиот свет. Чувствуваме дека една цивилизација има иста кршливост како и еден живот…
Тоа не е се. Жешката лекција е уште поцелосна: на нашата генерација не и беше доволно да научи на сопственото искуство, како најубавите работи и најстарите и најогромните и најускладените, можат да исчезнат во несреќен случај: таа гледаше, во областа на мислите, на здравиот разум и чувствата, како се случиле некои необични појави, ненадејни остварувања на парадоксот, брутални разочарувања на очигледноста.
Надежта, се разбира, останува, но надежта е само недоверба на битието во однос на точноста на предвидувањата на духот. Таа сугерира дека секој заклучок што е неповолен за битието, мора да е грешка на неговиот дух.
Го читав Пол Валери од 1919 година кога ми стигна веста дека е остврен напредок во бугарско-македонската комисија за локалните хроники што луѓето што се сметаат за надлежни за тие теми, а и широките народни маси, ги викаат национална историја. Ај нека им е со среќа. И во фудбалот сега ќе почне зимскиот преоден рок, што па да нема преоден рок за типовите што ги влечеме зад себе како играчки со кои се фалиме пред маалото и гостите. На моменти ме воодушевува посветеноста на луѓето кои си ја играат партијата шах на бродот кој тоне. Не ги сметам за будали, туку за исклучителни.
