БИЉАНА ВИЛИМОН
Си беше еднаш една земја… сè додека не дојдовте. Со ваша согласност – одете во три убави…
На неодамнешен состанок рековте дека луѓето можат да ве проколнат. Дека можат отворено да ви кажат што мислат за вас. Со ваша дозвола, ја користам оваа можност – одете во три убави…
Не ви е лесно. На турнеја сте низ Србија на плус четириесет. Се жалите на луѓето. Признавате дека сонцето ви ја изгорело главата, дека лицето ви е црвено како рак и дека сето тоа го поднесувате со тешкотии… Во напливот на таа жештина, ги напаѓате луѓето кои очекуваат да им ги решите проблемите. Ги понижувате вашите колеги, нарекувајќи ги со прекари, како да сте во паб. Се расправате со пензионери, ги удирате полубраќата. Последица од сончев удар или недостаток на сила да лажете пред луѓето – секој пат?
Се жалиш дека не си го видел морето или реката. Па, кој те брани? Или тешко наоѓаш костими за капење што ти одговараат, па ги бараш виновниците во оние што летаат. Им се закануваш да пливаат во ладна вода во текот на зимата. Неволно го кажуваш она што следи. Земјата за која тврдиш дека е прва во напредокот – истекува. Нема да има ништо. Украдена. Продадена. Уништена. Нема ни да бидеме на картата. Децата во училиштата нема да учат за Србија од учебници. Постарите ќе разговараат со нив. Си била една земја… Додека не дојдовте вие. Тоа ќе го слушаат децата…
Дотогаш, можеш да ги осуетиш. Како божем сочувствуваш со луѓето што бараат твоја помош. Тие те згрозуваат. Признај го тоа. Дури и кога молчиш, твоите очи те издаваат. Презир зрачи од нив. Инаку, како можеш да разбереш дека му се потсмеваш на човек кој има десет илјади динари – огромна сума? Дали ти требаат десет илјади? Немаш десет илјади? Немаш десет илјади да платиш? Ова твое искуство ќе се памети – дури и кога ќе заминеш. Тој ќе го памети и исмејувањето на таткото – кој, како што вели, има шест деца… Тој не е академик. Не зборува литературен јазик. Но, тој е човек. Наместо да му помагаш да ги одгледува децата, ти му се потсмеваш. Имаш шест деца? Имаш шест деца? Шест деца, велиш… Зол си.
Додека ги забавуваш мештаните од областите Мачвански, Колубарски и Јабланица со твоите посети, дознаваме и некои бизарни информации од твојата биографија. Откриваш дека си енциклопедија од непотребни и луди информации, па ги наведуваш имињата на сите твои пријатели од основно училиште. По азбучен ред!!! Вештачката интелигенција си ја заврши работата, си помислив. Зекс, чија специјалност се роботите – гарантот ти инсталираше чип во главата! Патем, дали постои уште една личност на светот која се сеќава на сите овие неважни работи – што се сеќаваш? Не ја пропушти можноста да ги споменеш твоите крави по којзнае кој пат – чии имиња веќе ги знаеме. И одеднаш да се сетиш на Зеленка. И потоа, ублажи ја својата генијалност – не можеше да се сетиш на ниту една крава, Шатро. Потоа те следеше посета на приватна фарма. Му кажа на сопственикот како живеат кинеските свињи. Рече – како Кинезите градат згради од дваесет и четири или триесет и шест ката и ги одгледуваат таму. Така, ги штитат од сите надворешни услови и од сите болести, вклучително и африканската чума. Се исплашив. Ако го следиш кинескиот модел, ќе преместиш свињи во сите празни станови во Белград! Мојата жива сликарска имагинација работеше! Замислував како, наместо ѕвоната на блиската Црква на Вознесението, ме разбуди грчењето на моите нови соседи. И оттаму започна филмот… За жал, свињите ќе добијат лични карти… Свињите ќе одат да гласаат… Студентите ќе изгубат – затоа што ниту една свиња нема да гласа за нив… Сиромашни, сиромави ние.
Зошто не рековте дека Кинезите не одгледуваат свињи во станбени комплекси, туку во индустриски осамени фарми? Зошто го премолчувате тоа? Сакате да ги плашите луѓето. Ете го одговорот. Стравот во очите на другите луѓе ве пали… Што и да е. И кога станува збор за луѓе и кога станува збор за свињи – молчевте. Да се плашите. бацили на печени пиперки.
Во предизборната кампања, сè е можно. И дека половина е кажано, а половина не. И да се изгради училиште преку ноќ. И дека патот е асфалтиран преку ден. И да се вратат на работа сите отпуштени – затоа што не дојдоа на вашиот митинг. И да добијат работа оние што донесоа осумстотини луѓе на вашиот партиски собир. И да решаваат индивидуални проблеми во областа на медицината, што вие ги разбирате подобро од лекарите. И дека социјалната помош се дели надвор од законот. Патем. На улица. И да ги кршат правилата. Заради рејтингот. Но… Реалноста е поинаква. Реалноста е посурова. Реалноста е потемна. И вие го знаете тоа. И затоа го притиснавте гасот. Гасот до таблата. И вие сте возач – никаков. Отидовте во погрешна насока. Ги ставивте независните медиуми под ваша контрола. Го одземате тоа мало парче Србија, кое даде зрак надеж – дека има излез.
На неодамнешен состанок рековте дека луѓето можат да ве проколнат. Дека можат отворено да ви кажат што мислат за вас. Со ваша дозвола, ја користам оваа можност – оди во три прекрасни…
