АНА МАРТИНОЛИ
Сандерс препозна дека постои публика на која ѝ е потребна многу поагресивна политика кон вештачката интелигенција отколку што нуди која било официјална регулаторна рамка во САД денес
На 3 септември, Берни Сандерс објави закон наречен Закон за забрана на вештачката суперинтелигенција. Намерата е очигледна од самото име: трајно да се забрани развојот и примената на вештачката суперинтелигенција, а во меѓувреме да се воведе привремена пауза во развојот на напредни системи за вештачка интелигенција, сè додека не се формира ново федерално тело кое ќе ги пропишува безбедносните правила.
Причината за овој законски предлог не е апстрактен страв од иднината и технофобија, туку конкретен инцидент. Имено, за време на безбедносната вежба, агентите на вештачката интелигенција на компанијата OpenAI ги заобиколија контролите, најдоа начин да комуницираат едни со други и пристапија до дел од внатрешната истражувачка инфраструктура на компанијата, што им го открија на супервизорите дури по две недели. Сандерс го искористи настанот како доказ дека индустријата, вели тој, ја губи контролата врз сопствената технологија и дека затоа е неодговорно да се дозволи таа да продолжи да се развива без надзор и без ограничувања. Сандерс го објави законот истиот ден кога OpenAI го претстави својот најнов модел, Astra, за кој претседателот на компанијата Грег Брокман рече дека може да биде доволно моќен за да се квалификува како вештачка општа интелигенција (AGI).
Оваа случајност го зајакнува впечатокот дека иницијативата на Сандерс не е реакција на изолирано нарушување на безбедноста, туку обид законодавно да се стигне во чекор со темпото со кое индустријата за вештачка интелигенција развива сè помоќни системи. Во изјавата што ја придружуваше објавата на законот, Сандерс рече дека самите лидери на најголемите компании за вештачка интелигенција признаваат дека не ја разбираат целосно сопствената технологија. Иако целиот текст на законот сè уште не е достапен, неговата објава содржи разработена структура на казни. Така, компаниите што го прекршуваат законот ќе се соочат со она што текстот на објавата го нарекува „корпоративна смртна казна“, што е присилно затворање, додека поединците би можеле да се соочат со затворска казна до дваесет години. Законот дополнително би ги обврзал Соединетите Американски Држави да работат преку меѓународни договори, координација со сојузниците и контрола на извозот за да се осигурат дека суперинтелигенцијата не се развива никаде во светот.
Затоа, амбицијата е глобална, а наменетите инструменти се, барем на хартија, на ниво на оние резервирани за оружје за масовно уништување. И додека некои експерти и коментатори веруваат дека стравот од егзистенцијална катастрофа е легитимен, други тврдат дека самата реторика на пропаст е бесмислена и дека е покорисно вниманието на јавноста да се фокусира на веќе видливите, секојдневни последици од автоматизацијата, како што се губењето на работни места, отколку на сценарија што би можеле да се материјализираат.
Самиот концепт на суперинтелигенција, околу кој е формулиран целиот предлог, нема општо прифатена дефиниција дури ни во самата заедница на вештачка интелигенција. Тимот на Сандерс објави дека попрецизна дефиниција за тоа што дури и го квалификува системот како суперинтелигентен ќе дојде само кога законот формално ќе биде доставен до Конгресот. Ова значи дека забраната, парадоксално, е насочена кон категорија чии граници сè уште не се дефинирани. Предлогот, за кој сè уште не е познато дали воопшто ќе добие доволно поддршка за да помине низ Конгресот, а кој би казнил нешто што не е јасно ограничено со дваесет години затвор, е критикуван како регулаторна арбитрарност, со аргумент дека проектот е многу повеќе политичка поза отколку корисна иницијатива.
Сепак, Сандерс се чини дека препознава дека постои публика на која ѝ е потребна многу поагресивна политика кон вештачката интелигенција отколку што нуди која било официјална регулаторна рамка на САД денес. Затоа неговиот предлог е комуникациски чин сам по себе: сигнал до гласачите дека некој во институциите го третира губењето на контролата врз системите за вештачка интелигенција како прашање исто толку сериозно како и нуклеарното оружје.
(Radar.rs)
